Compensatiebeginsel Wmo; meedoen mag geen probleem zijn

22-01-2010

Maandag 25 januari wordt in de raad het compensatie beginsel binnen de Wmo besproken. De Wmo verplicht de gemeente om mensen met een beperking te compenseren zodat zij in staat zijn deel te nemen aan de samenleving. GroenLinks is er een groot voorstander van dat mensen zolang mogelijk mee kunnen doen in de samenleving.

Compensatie om een huishouden te kunnen voeren, zich in en rond het huis te kunnen voort bewegen, zich lokaal te kunnen verplaatsen en medemensen te kunnen ontmoeten voor sociaal contact is daarvoor soms noodzakelijk.

Heel belangrijk hierbij is dat uit gegaan wordt van de mogelijkheden van degenen die gecompenseerd moet worden. Dat betekent dat er zorg op maat geleverd moet worden. Daartoe moet duidelijk zijn waar mensen precies de ondersteuning bij nodig hebben. Samen met de betrokkene moet gekeken worden hoe problemen, belemmeringen het beste kunnen worden opgelost. Dan moet er dus niet een vaststaande oplossing ‘uit de kast’ getrokken worden, maar creatief op zoek worden gegaan naar oplossingen die voor deze persoon zorgen dat hij/zij het beste mee kan doen in de maatschappij. Dat is niet gemakkelijk, want als iemand een belangrijke functie mist, valt dit niet geheel te vervangen. Dit zo dicht mogelijk te benaderen betekent niet dat altijd voor het duurste gekozen wordt, wel voor het meest passende bij de aanvrager.

De vervanging moet adequaat zijn. Pas als er hierin keuze is, kan voor het goedkoopste gekozen worden. Uitgangspunt in de Wmo is dat algemeen gebruikelijke voorzieningen niet als individuele voorziening worden verstrekt. Maar valt bijvoorbeeld een elektrische fiets onder algemeen gebruikelijk? Hij is tegenwoordig in de winkel en ook 2e hands te koop, maar voor iemand met een minimum inkomen blijft het een (te) grote uitgave. Als zo’n fiets er in belangrijke mate toe bijdraagt, dat iemand kan blijven bewegen en meedoen, moet er ook voor minima een mogelijkheid zijn om deze aan te schaffen.

Een belangrijk aandachtspunt voor GroenLinks is de mantelzorger. Mantelzorgers worden vaak zo in beslag genomen door hun zorg, dat er geen ruimte meer is voor een ‘eigen leven’. Ook hiervoor moet aandacht zijn en in overleg met de mantelzorger moet er ‘zorg op maat’ zijn.

Er wordt in de nota gesproken over eigen bijdrage en over een besparingsbijdrage. Hierover is een uitspraak van de CRvB (Centrale Raad van Beroep) gevraagd. Dit moet zeker worden afgewacht, maar voor GroenLinks is dit geen acceptabele regeling: omslachtig, niet uit te leggen en bureaucratisch. Om voor mensen met een kleine portemonnee het gebruik van hulpmiddelen mogelijk te blijven maken moeten andere oplossingen worden gezocht. Misschien een soort van borgsom in een andere vorm dan geld, dit zou in elk geval ook motiveren om artikelen die niet (meer) gebruikt worden, weer in te leveren. Maar er zijn vast meer en betere mogelijkheden denkbaar. We moeten niet vergeten dat 90 % van de mensen die een beroep doen op de Wmo een minimum inkomen heeft. Daarmee wordt ‘mee betalen’ al snel moeilijk, maar meedoen mag geen probleem worden.

De voorzieningen moeten het gewenste resultaat hebben volgens de WMO. Dat schept een verplichting voor de gemeente dit na te gaan en actief nazorg te verlenen.