Gniffelen om politici of wekt herkenning vertrouwen?

14-05-2010

Iedereen kon deze week smikkelen van het nieuws over de affaire van staatssecretaris Jack de Vries. Tenminste, u toch ook? Als een politicus van de moraalridder partij der Nederlanden uit de bocht vliegt, is het moeilijk om hier geen leedvermakelijke gevoelens bij te hebben.

Ik moest ook weer erg denken aan “Het vermeende slippertje” waarover de Gelderlander destijds berichtte toen het ging om een affaire in de fietsenstalling, hihi.

Toch voelde ik bij dit leedvermaak ook schaamte, want wat heb ik hier eigenlijk mee te maken, deze mensen hebben toch ook recht op privacy en trouwens, wat interesseert het mij eigenlijk wat Jack de Vries in zijn privé-leven doet en met wie?

Deste harder dacht ik dit toen ik vanochtend een advertentie zag in de Volkskrant, heel klein in een hoekje, voor het blad “Binnenhof”. De advertentie bestond uit niet meer dan een foto van de cover van het tijdschrift. En die cover zei genoeg: “Huizen van lijsttrekkers (en al hun hypotheken)”, “dorstig Den Haag”, “Afslanken met de Jager” en dat alles tegen een achtergrond van ons GroenLinkse boegbeeld Halsema met een sigaret op haar lip.

Was dit een grap? Nee hoor, het ging hier om een serieuze uitgave van het magazine Binnenhof.

Bah, zoveel sappig nieuws over onze politici is zelfs voor mij te veel en waar gaat het helemaal over. Vinden we de overtollige kilo’s van minister de Jager, de woonlasten van Mark Rutte echt zoveel interessanter dan de politieke boodschap die ze hebben? Is het echt zo belangrijk om Femke via zo’n blaadje de maat te nemen over haar (rook) gedrag? Of vinden we politici gewoon geloofwaardiger als we ons een beetje in ze kunnen herkennen en het duidelijk is dat ze ook zo hun zwakheden hebben?

Misschien moet ik het maar op dit laatste houden, dat klinkt nog niet zo negatief. Als mensen vooral geïnteresseerd zijn in roddel en achterklap en ook hun interesse voor politiek zich alleen hiertoe beperkt, dan kunnen we met het dichten van de kloof tussen burger en politiek wel inpakken. Al die investeringen hierin zijn dan beter besteed als we flinke borrels geven. Met de burger en de pers erbij natuurlijk, anders wordt het nooit echt sappig.

Maar zoals ik al zei, laten we het er vooral op houden dat mensen zich willen herkennen in anderen om ook vertrouwen in ze te kunnen hebben. “Steek er dan nog maar een op of pak een borrel, Femke, het is tenslotte ook het einde van de week”. De verkiezingen komen er aan en dat is hard werken. Ondertussen gniffel ik slechts stiekem over het misstapje van meneer de Vries.

Mariska van Heijster