Vuurwerkramp: 10 jaar

14-05-2010

Gisteren op 13 mei was ik één van de vele aanwezigen bij de herdenking van de vuurwerkramp, tien jaar geleden. Een aantal hielden tijdens de ceremonie een Twents bescheiden afstandje tot het monument. Sommige bewoners van het nieuwe Roombeek stonden op hun balkon; anderen lieten de woorden van Willem Wilmink en van de burgemeester door geopende ruiten naar binnen waaien.

Er was prachtige muziek. Kinderen renden zigzaggend tussen de mensen (net als de vele aanwezige cameramensen). Je zou kunnen zeggen: zij waren met het nu bezig. Zoals volwassen meestal ook doen, maar niet tijdens een herdenking. Ik dacht aan de betrokkenen die ik ken. Zelf heb ik de ramp niet meegemaakt maar toen ik tussen menigte ging staan, voelde ik het verdriet.

Aanwezigen hadden veel tijd om zich een voorstelling te maken van hoe het geweest moet zijn. De namen van de 23 slachtoffers werden voorgelezen. Toen de burgemeester klaar was met zijn toespraak en een gitarist hetzelfde eenvoudige thema speelde, waarmee hij de ceremonie ook begonnen was, vond ik het opeens een vreemde gedachte dat we weer allemaal naar huis moesten. Want hoe hard ook gewerkt is en hoeveel hulp ook verleend, dit moment van medeleven dat betrokkenen verdienen, kon als het ware niet lang genoeg duren. Immers velen die erbij waren, dragen de ramp met zich mee voor de rest van hun leven.

Jelle Kort