5.         Afscheid van de Raad der Gemeente Enschede

6          Samenwerking tussen GRÜNEN en GROENLINKS in de stedendriehoek

7.         Werkbezoek bij Tactus

terug

Afscheid van de Raad der Gemeente Enschede

Met veel plezier ben ik de afgelopen acht maanden raadslid geweest in Enschede. Binnen de fractie was de samenwerking uitstekend en ook daarbuiten was het prettig werken. Hopelijk kan ik over een paar jaar tevreden aan deze periode terugdenken als er een paar flink grote windmolens langs de rand van de stad verrijzen, Kennispark klimaatneutraal wordt gebouwd en de Enschedese economie een stukje duurzamer is geworden door onze aanpak van de economische crisis. Ik hoop ook dat de komende jaren de bewoners van Enschede minder eenzaam zullen zijn, trots op hun stad kunnen zijn. Enschede heeft veel natuur en cultuur en moet daar in investeren, ondermeer via het onderwijs. Meedoen,  een goede baan kunnen krijgen of een mooie opleiding volgen, dat is ook belangrijk. Ik hoop dat Enschede ruimhartig zal zijn voor iedereen die niet mee kan doen en hulp nodig heeft. Ik denk daarbij op dit moment in het bijzonder aan de groepen jongeren, gehandicapten en ouderen die de komende jaren in de aandacht zullen staan vanwege bezuinigingen in de AWBZ en de WMO. Ik denk daarbij bijvoorbeeld ook aan de groep ex-ama’s waarvoor in de afgelopen jaren door veel gemeenten in de bres is gesprongen, en waarvoor wij ook in Enschede ons hart moesten en moeten laten spreken.
Leiderschap is weleens uit de mode, maar is volgens mij tegenwoordig weer heel erg nodig. Het lijkt er soms op dat de politiek wacht tot het publiek zich roert. Volksvertegenwoordigers die zo handelen zijn in mijn ogen te bescheiden, of maken gewoon de makkelijke keuzes. De maatschappij is voor grote groepen individuen te complex om daar veel invloed op te willen en kunnen uitoefenen. Het publiek verwacht van de politiek, dat die de urgentie afleest uit bijvoorbeeld wetenschappelijke publicaties over klimaatverandering en op zoek gaat naar de oplossingen. Het verwacht in mijn ogen van de politiek, dat duidelijke kaders worden gesteld aan hoe wij onze maatschappij en leefstijlen aanpassen op de nieuwste inzichten van de tijd. Als het over complexe onderwerpen gaat, moet de politiek meer invulling geven aan het gezag dat het publiek eraan toekent en de rol van vernieuwer en grensverlegger meer gaan vervullen. President Obama is uiteraard zo iemand. Maar ook zeker de gemeentepolitiek heeft deze taak en moet daarbij niet vergeten de deuren op alle mogelijke manieren open te zetten en individuele burgers en belangengroepen mee te nemen, bij het vervullen van die taak.
Laten we eens kijken wat het maagdelijke groene hart van Twente, het voormalige vliegveld inbegrepen, een goede gelegenheid biedt om dat leiderschap te tonen. Airport Twente, wordt een ramp voor de Twentse mens en natuur, en dat met veel publiek geld opstarten is beslist niet de klus waar een gemeentebestuurder als hij met pensioen is, trots op zal terugzien. De sleutel weggooien is een optie, maar je kunt ook laten zien wat er mogelijk is! Dat je economie en ecologie kunt laten samengaan met een slimme compositie van (duurzame) bedrijven die passen in het gebied. Grijze economie is passé, dat weten we, maar verleg de grens ook daadwerkelijk naar het alternatief en steek daar geld en moeite in. Dan heb je wat gepresteerd. Het verleggen van grenzen is een zware klus en als politicus moet je goed begrijpen dat jij die op je schouders hebt en niet het publiek. Die stemt maar eens per vier jaar. Toch zijn er actievoerders die het zware werk aanvatten, zoals de mensen van Hart van Twente die dat met veel liefde doen. Daar heb ik respect voor en ik wens ze succes. Ik wens mijn vrienden van GroenLinks ook succes, in het bijzonder Mariska en ik zou zeggen: Verleg de grenzen!